Home

Voor de foto's en de reacties op de verhalen van mijn site check www.gwennypeter.waarbenjij.nu

Ik heb toen ik in Afrika zat niet deze weblog bijgehouden omdat ik dus al via waarbenjij.nu bijhield. Maar op de een of andere manier wilde ik nu ook deze weblog aanvullen met mijn verhalen, zodat mensen die via de be-more site op zoek zijn naar ervaringsverhalen, ook mijn verhalen kunnen lezen!

We zijn nu bijna 4 maanden verder, en nog mis ik het super! Mijn leventje daar! Het werken in The Dream Centre, de lieve patienten, collega's. Hier op de site hou ik ook zoveel mogelijk de weblogs bij van vrijwilligers die nu in The Dream Centre zitten. Pijn om nooit eens een keer een patient te zien van de tijd dat ik er was, wetende dat de meesten overleden zijn. Hartstikke leuk om oudcollega's op de foto's te zien!

Ik wil via deze weg iedereen heel erg bedanken voor de liefe kaartjes,briefjes,mailtjes,smsjes,berichtjes op de site etc etc in de afgelopen 4 maanden!
Echt super leuk om altijd weer te lezen dat er mensen in Nederland zijn die met me meeleefden daar in Zuid-Afrika!
Het was een geweldige tijd in een prachtig land, een tijd die ik nooit meer zal vergeten..!!
Nu wordt het tijd om foto's uit te zoeken en in te gaan plakken. En natuurlijk een geweldig album van al mijn verhalen hier te laten afdrukken!! Voor altijd herinneringen vastgelegd van mijn tijd daar!!
Ik heb nog steeds super heimwee naar het mooie land, de lieve mensen, de sfeer, alles...dus terugkomen ga ik daar zeker hopelijk snel weer!!

Liefs, nu vanuit het regenachtige venlo weer, Gwenny

Woensdag rond 15.00uur vertrokken we vanuit Pinetown naar Durban, naar het vliegveld...afscheid nemen van de laatste collega's, de securityman, het managment. Of we niet aub met het managment nog op de foto wilde...ik weet niet zo goed wat ik daar van moet denken, positieve publiciteit..?? Kijk eens wat wij goed zijn met onze vrijwilligers....tjaa..
Symone en Elke brachten ons mee weg naar het vliegveld, opvallend stil in de auto en met afscheid nemen flink wat tranen laten gaan...tis toch raar, je komt hier met zn 4en aan,toch eigenlijk 4 vreemden van elkaar, beleefd 4 maanden lang alles samen, 24uur op elkaars lip, een super band met elkaar opgebouwd, vriendinnen voor het leven gemaakt en dan 2 meiden hier achter laten...maar goed, in Nederland zien we elkaar gewoon weer en kunnen we heerlijk met elkaar praten over wat wij wel niet allemaal hebben meegemaakt daar in Afrika...!!!

Mijn laatste verhaaltjes vanuit Zuid-Afrika…. Het heeft weer even geduurd dat er een verhaal was, maar ik was er gewoon niet zo mee bezig, niet aan gedacht, te druk met het genieten hier en natuurlijk het afscheid nemen hier….

Vorige week hebben Sandra en ik 4 pogingen gedaan om onze praktijk les te geven, waarvan 1 poging ook echt gelukt is. Weetje wat het hier is…mensen zijn zo enthousiast als je ze verteld wat je wilt gaan doen, maar op het moment zelf zijn ze te lax/lui of hoe je het ook wilt noemen om ook er echt energie in te steken. De les die we wel hebben gegeven ging heel goed en de collega’s die er waren, waren ook enthousiast en deden goed mee…! Vandaag, maandag nieuwe poging gedaan, maar ook dit keer waren de argumenten om niet te komen, te weinig personeel, tea-time en dat soort dingen…jammer maar helaas!
Afgelopen week heb ik de beste afsluiting meegemaakt die ik volgens mij kan hebben hier in Zuid-Afrika…..

De weken gaan voorbij in The Dream Centre...
Op de afdeling gaat het zn gangetje. Patienten komen en gaan, waar ik maar niet aan gewend raak. Bij sommigen krijg je nog de kans om afscheid te nemen, maar andere zijn van de een op de andere dag weg...niet alleen het overlijden, maar ook het zonder aankondiging naar huis vertrekken of naar een ziekenhuis...gelukkig zijn foto's fijne herinneringen.
Het project waar Sandra en ik mee bezig zijn, tiltechnieken, is weer een week uitgesteld. Dit omdat Sandra van haar sponsorgeld die ze opgehaald heeft bij bedrijven, draaischijven wil aanschaffen voor iedere afdeling. Met behulp van een draaischijf kan een patient makkelijker worden verplaatst. Dit willen we dan ook introduceren in de praktische les die we gaan geven. Mja, dan moeten die dingen natuurlijk wel eerst binnen komen he...Dus alles wordt een beetje op het laatste moment gedaan, maar dat geeft ook niks, als we onze collega's maar wat kunnen leren!!!

Alweer een week voorbij, wat vliegt de tijd toch.
Een week voorbij met weer veel dingen gebeurt en gedaan...

Woensdag zijn Sandra en ik weer op pad gegaan met Gunter. Het was eigenlijk de bedoeling dat we eerst even naar The Tree Meeting gingen en daarna op bezoek in township om eten uit te delen. Maar aangezien Afrika een nogal onvoorspellend land is, was ook deze dag onvoorspellend, er valt hier gewoon niks te plannen!!
Om half 10 ongeveer werden we door Gunter opgehaald. Het was nog proppen in de auto want voorin had hij het baby'tje Akona zitten en achterin een moeder en een jongen van een jaar of 15. Allemaal gezellig mee op pad.
De jongen wordt door Gunter 1x in de week op sleeptouw genomen zodat hij niet constant op straat is en met zich met foute dingen bezig houdt..zo ziet hij ook de andere kanten en het goede werk van Gunter.

Hier ben ik dan weer...sorry het heeft weer even geduurd, maar hier weer een verhaaltje vanuit Zuid-Afrika!
En voor degene die het nog niet wisten, ik typ dit verhaaltje helemaal vanuit mijn eigen kamertje, want echt waar, we hebben INTERNET!! haha…
De weken vliegen voorbij hier...voor ik het weet zit ik weer op mijn eigen kamertje achter internet...! Hoewel ik nog absoluut niet weg wil hier, en het idee heb dat ik hier nog lang niet klaar ben...heb ik toch besloten om iets eerder naar huis te komen!

2 augustus staat Gwenny weer fien met voet op eigen bodem en is het de bedoeling dat ik s’avonds ook nog wat meepik van de zomerparkfeesten!!

Onderstaande las ik op een site bij be-more. Het gaat over de strike hier. Ik vond het wel een toepasselijke:

Ik maak hier elke dag nog zoveel mee, maar weet gewoon vaak niet wat ik nu wel en niet moet gaan vertellen, sommige dingen zijn al normaal geworden hier denk ik…

Buiten dat we veel mee maken is het absoluut niet zo dat we er helemaal depri van worden. Op het begin hadden we vaak nog wel zoiets, poeh effe flink slikken..maar het lijkt erop dat we er steeds beter mee om kunnen gaan...we zetten het van ons af om 4 uur als we klaar zijn met werken. En echt waar we lachen ons hier wat af hoor..hahah!!

Ik weet ook niet of het daarom komt, dat ik er nu aan “gewend” ben, maar ik ben een beetje inspiratieloos qua schrijven..hahah...tjaa..ik weet het ook niet...Het loopt gewoon allemaal lekker hier, dit is nu mijn leventje, ik geniet elke dag....het contact met de patienten is echt fijn, zelfs de collega’s lijken te ontdooien...!!!!!

Eindelijk zitten we dan nu in onze kamers in The Dream Centre zelf. Er is nog veel gedeuns omheen geweest maar gister zijn we dan toch met Neil met ’t bakkie (auto met achter zo’n open bak) onze koffers gaan halen bij hem thuis. Dat was nog heel wat, wat een spullen hebben we toch bij ons…!! Ik vond het wel fijn dat we via de basement de lift ingingen zodat niemand ons zou zien met al die spullen…ik schaamde me er wel een beetje voor! Ik met al mijn spullen kom het Dream Centre binnen waar je weet dat de meeste mensen nog geen fatsoenlijke kleren hebben om aan te trekken. Mja Neil zei ook dat dat nou eenmaal zo is, en ze dat ook weten, dat verschil…maar toch….!
Maar in ieder geval…eindelijk fien mijn koffer uitpakken!!!(oh heb ik dat ook bij me? En dat ook? Goh zeg…).

So, tis weer effe geleden dat ik wat geschreven heb, maar heb zeker niet stilgezeten in die tijd.

Afgelopen week hebben we maar weinig gewerkt. Vooral door omstandigheden door het vervoer. De mensen waar we nu (NOG STEEDS) wonen, doen een beetje moeilijk over het brengen ‘smorgens. Zo hebben we afgelopen week een keer 2 uur staan wachten om opgehaald te worden. Toen waren we het  echt zat en hebben we gebeld dat we niet meer kwamen omdat het absoluut geen zin meer had voor ons om te komen. De ochtenden zijn voor ons de uren waar we het meest kunnen doen. En zo kwam het dus dat we 5 dagen achter elkaar niet gewerkt hadden.

Kwamen we woensdag weer op het werk, bleken er alleen al op de mannenkant 5 patiënten overleden te zijn en 3 met ontslag. Dat vond ik wel effe schrikken, zaten er ook een aantal bij waarvan ik het niet verwacht had, en geen afscheid van heb kunnen nemen.

Maandag hebben we ons met zn allen besloten om niet te gaan werken. We hadden eigenlijk allemaal geen zin en we hadden ook een redelijk sportief weekend achter de rug dus wilden we onze spiertjes even tot rust laten komen op het strand. We hebben maar gezegd dat we bij een ander project gingen kijken. Uiteraard niet gezegd dat het project op het mooie strand plaatsvond….
Dinsdag zijn we weer gaan werken. We kwamen als geroepen want er bleken 4 collega’s ziek te zijn of gewoon niet zijn komen opdagen. Ik stond aan de mannenkant samen met Symone. Ik vond het fijn dat ik zelf vooruit kon en me eigen ding kon doen. Fijn met de patiënten contact maken en een praatje en dergelijke.

Sooo tis effe geleden maar dan toch hier weer een verhaaltje van mij vanuit Zuid-Afrika!
We zitten nu precies een maand hier! Wat gaat de tijd toch snel, niet normaal..!
De afgelopen weken hebben we veel uitstapjes gemaakt. Zo zijn we op freedom day hier, naar de Wildcoast gegaan, bij Port Edward. Een 2 uur lange busreis waarin veel te zien was. Van groepjes jongetjes van een jaar of 8 snuivend aan een lijmzak, tot prachtige kleine dorpjes waar je echt het gevoel van krijgt, ik bin in AFRIKA!! De groepjes jongetjes lopen hier gewoon over straat met hun lijmzak. Helemaal high. Vooral in de grote steden, zoals Durban dus. Harde wereld daar hoor!

De Wildcoast was echt mega mooi! Had nog nooit zo’n mooi strand gezien. Het was een resort en we mochten gratis naar het privestrand en aan het mooie zwembad liggen. Echt genieten die dag van het mooie land! (zie de fotoos!)

Halloootjes!!
Als eerste weer allemaal hartstikke bedankt voor al jullie lieve reacties! Ik vind het fijn om op deze manier mijn verhaal kwijt te kunnen en ook reacties hierop van jullie te lezen!

Aan de ene kant vind ik het lastig om jullie alles te vertellen, want deze eerste 2 weken waren niet echt super op de werkvloer en we maken heftige dingen mee. Maar aan de andere kant vind ik, zoals ik ook al in een vorige berichtje volgens mij had geschreven, wel dat jullie ook de negatieve kanten van Zuid-Afrika mogen weten, wat er hier gebeurt met mensen in een hospice. Een hospice is een plaats waar mensen palliatieve zorg ontvangen, waar ze hun laatste weken of dagen in alle rust kunnen afsluiten. Wat ze hier onder palliatieve zorg verstaan weet ik niet, maar het is het absolute tegenovergestelde als de palliatieve zorg in Nederland.

Eerste werkweek!
Daar ben ik weer. We zijn nu 5 dagen hier in Zuid-Afrika en we hebben al veel meegemaakt vind ik.
Zondag na aankomst en na onze spullen te hebben gedumpt zijn we met de vrouw des huizes naar The Beach in Durban geweest. Echt super gezellig sfeertje en lekker weertje. Het was super druk op het strand en overal zag je surfers en vooral ook veel indiaanse mensen die gezellig met hun hele familie op het strand kwamen eten.
Lekker om een keer op een strand te lopen en niet helemaal weggewaaid of weggeregend te worden, hihihi (zie strand Nederland!)
Hierna gingen we wat eten, en tja…ook hier hebben ze jammer genoeg een mac donalds, dus toen zijn we daar maar heen gegaan, want tja we moesten toch iets eten hè….en ik zeg het je, Afrikaanse mac smaakt HEERLIJK!!

Haallootjes ben ik weer!!
Echt fien hier die internetcafe's enne niet duur: ik betaal voor un half uur 10 rand=1 euro,haha nix dus!!
Maaruh waar was ik gebleven... op het vliegveld van Johannesburg! Hier moesten we onze koffers afhalen en opnieuw weer laten inchecken. Bij het inchecken werd onze bagage weer gewogen, en jah ook hier bleek weer un royaal overgewicht bij Gwenny, de andere hadden allemaal iets minder als mij. Een aardig uiziende meneer in pak kwam ons helpen met bagage inchecken. Hij vertelde ons dat we moesten betalen voor het overgewicht en dat hij ons hierbij ook zou helpen. Dus nadat we de bagage in hadden gecheckt liepen we met de man mee om te betalen, dachten wij. Midden in de hal stopt hij en zegt oke you pay 30,-euro en than its fine. Dus wij met onze leeghoofden geven die man 30,- euries, de man kijkt om zich heen, vouwt het op, stopt het in zn zak en loopt weg.